Hier is ze, de afgeslankte collectie foto's van Centraal Amerika:
  
http://picasaweb.google.be/vandenneste/FotoboekPanama#
 
http://picasaweb.google.be/vandenneste/FotoboekCostaRica#
 
http://picasaweb.google.be/vandenneste/FotoboekNicaragua#
 
http://picasaweb.google.be/vandenneste/FotoboekHonduras#
 
http://www.photosnack.com/online-photo-album/f5d03f6cc1a447cefa3811df69a25199 
 
http://picasaweb.google.be/vandenneste/FotoboekMexico#

Trouwe bezoekers van mijn blog,

Tijdens mijn wereldreis heb ik meer dan 7000 foto's gemaakt. Ze allemaal online plaatsen is onbegonnen werk, maar ik heb een kleine selectie gemaakt van de beste en de meest representatieve foto's voor elk land.

Klik gewoon op onderstaande links (in chronologische volgorde van de bezochte landen): je komt bij Picasa terecht en je kan de foto's ook als  diashow bekijken door daar op de knop 'diavoorstelling'  te klikken (linksboven).

Deel 2 met foto's van Centraal Amerika volgt binnenkort.

 
http://picasaweb.google.com/vandenneste/TransmongolieExpress#
 
http://picasaweb.google.com/vandenneste/FotoboekChina#
 
http://picasaweb.google.com/vandenneste/FotoboekHongkongMacau#
 
http://picasaweb.google.com/vandenneste/FotoboekThailand#
 
http://picasaweb.google.com/vandenneste/FotoboekBorneoSabah#
 
http://picasaweb.google.com/vandenneste/FotoboekBrunei#
 
http://picasaweb.google.com/vandenneste/FotoboekSingapore#
 
http://picasaweb.google.com/vandenneste/FotoboekAustralie#
 
http://picasaweb.google.com/vandenneste/FotoboekNieuwZeeland#
 
http://picasaweb.google.com/vandenneste/FotoboekLosAngeles#
 
 
 

Ik blijf nog tot zondag (28 juni 2009) in Madrid en Toledo en dan is het echt gedaan.
 
Mijn wereldreis begon op 2 september 2008.
301 reisdagen en 88601 km later kan ik alleen maar zeggen dat het een onvergetelijk avontuur is geworden.
En ... er komt ongetwijfeld (ooit) een deel 2 van 'The long trip around'.
Bedankt aan de vele trouwe bezoekers van mijn reisblog.
 
ENKELE STATISTIEKEN
 
Aantal bezochte landen: 19

Rusland, Mongolië, China, Hongkong, Macau, Thailand, Sabah/Maleisië, Brunei, Singapore, Australië, Nieuw Zeeland, USA, Panama, Costa Rica, Nicaragua, Honduras, Guatemala, Mexico, Spanje.

Totaal aantal gevlogen kilometer (vogelvlucht): 57736 km

Aantal vluchten: 20
1) Brussel - London: 320 km
2) London - Moskou: 2499 km
3) Xian - Chengdu: 607 km
4) Hongkong - Bangkok: 1723 km
5) Bangkok - Chiang Mai: 581 km
6) Chiang Mai - Bangkok: 581 km
7) Bangkok - Kuala Lumpur: 1178 km
8) Kuala Lumpur - Kota Kinabalu: 1624 km
9) Kota Kinabalu - Singapore: 1455 km
10) Singapore - Darwin: 3356 km
11) Sydney - Auckland: 2160 km
12) Christchurch - Auckland: 762 km
13) Auckland - Los Angeles: 10478 km
14) Los Angeles - London: 8778 km
15) London - Brussel: 320 km
16) Brussel - Madrid: 1316 km
17) Madrid - Guatemala City: 8624 km
18) Guatemala City - Panama: 1326 km
19) Mexico City - Madrid: 9052 km
20) Madrid - Brussel: 1316 km

Totaal aantal kilometer overland (bus en trein): 30865 km

• Transmongolië-expres: 7865 km (130 uren)
• China (nachttreinen +1 vlucht): 6000 km
• Australië (bus): 6000 km
• Nieuw Zeeland (camper): 3500 km
• Panama (bus): 900 km
• Costa Rica (bus): 1200 km
• Nicaragua (bus): 700 km
• Honduras (bus): 700 km
• Guatemala (bus): 700 km
• Mexico (bus): 3300 km
• Aantal reisdagen: 301.
• Reispartners: Frank (Transmongolië-expres), Tuur & Tukta (Chiang Mai/Thailand) en Anne (Sydney en Nieuw Zeeland).
• Hoogtepunten: te veel om op te noemen.
• Interessantse steden: Moskou, Peking, Hongkong, Sydney en vele Mexicaanse.
• Beste nieuwkomers: China en Nicaragua.
• Meest `rare´ hoofdstad: Bandar Seri Begawan (hoofdstad van Brunei).
• Warmste plaatsen: Kakadu NP in Australië (45 graden), Leon in Nicaragua (43 graden), Sinalao in Mexico (46.5 graden) en nog vele andere.
• Slechtste weer: Nieuw Zeeland.
• Hoogste plaats van deze reis: Mount Kinabalu (4101 m) in Sabah/Borneo.
• Beste jeugdherbergen, hostels en reizigersinfrastructuur: Australië.
• Mooiste stranden en kust: Australië en Mexico.
• Beste reisbussen: Australië en Mexico.
• Langste nonstop treinrit: 60 uren (2 dagen, 3 nachten) tussen Yekaterineburg en Irkoetsk op de Transmongolië-expres.
• Langste nonstop busrit: 15 uren tussen San Cristobal de las Casas en Puerto Angel (in Mexico).
• Aantal duiken: 3 (Whitsunday Islands en Byron Bay in Australië en Puerto Escondido in Mexico).
• Bangelijkste moment: aardbeving in Guatemala (5.9 op Richter).
• Leukste nieuwe `kicks´: tussen de boomtoppen zweven (zipline) in Costa Rica en de vloeiende lava op 2 meter afstand op de Pacúa-vulkaan in Guatemala.
• Meeste fun: Chiang Mai in Thailand.
• Aantal verblijven bij gastgezinnen: 3 (waarvan 2 in Nicaragua en 1 in Guatemala).
• Aantal uren privéles Spaans: 83 (in Panama, Nicaragua, Guatemala en Mexico).
• Aantal verslagen op mijn reisblog: 105.
• Aantal bezoekers op mijn reisblog: 4032.
• Aantal foto`s: 7000.
• Bezochte KBC-filialen: Hongkong, Singapore en Madrid.

 
                                                                                     THE END
                                                                                              (for now)

Mijn laatste stop in Mexico is Querétaro.
Het is een grote stad van ongeveer 1 mio inwoners en ze heeft een belangrijke rol gespeeld doorheen de Mexicaanse geschiedenis.  

Hier werden in 1848 de verdragen gesloten met de USA betreffende de verkoop van het vroegere Mexicaanse grondgebied dat nu behoort tot de Amerikaanse staten Californië, Nevada, Utah, Arizona, Colorado, New Mexico en Oregon. Kan je je voorstellen hoe groot Mexico zou geweest zijn hadden ze zich niet laten inpakken door die Amerikanen. Het is nu al 62 keren zo groot als België (14de grootste land ter wereld met 105 miljoen inwoners).
 
Hier vond in 1867 het sluitstuk van de Franse interventie in Mexico plaats met o.a. de executie van keizer Maximiliaan van Habsburg. Zijn echtgenote, de Belgische prinses Charlotte van België was dus een tijdje keizerin van Mexico.
 
De stad heeft heel wat historische gebouwen en een groot acquaduct dat dateert van 1730 maar ik vind ze toch minder mooi en interessant dan de vorige steden die ik bezocht.
 
Ik trek er voor een dagje tussenuit naar Bernal (90km van Querétaro) om de grote monoliet, de "Peña de Bernal" te gaan beklauteren. De rots is 65 miljoen jaren oud, heeft een hoogte van 350 m en zou de derde grootste monoliet ter wereld zijn. Ik kom er een leuke bende Mexicanen en Colombianen tegen en het wordt best een gezellige uitstap.
 
Morgen vlieg ik naar Spanje en volgende week volgt nog een allerlaatste bericht vanuit Madrid en Toledo. Don`t miss it !

Ik weet het. Het is ´gepikt´ van Jambers maar het zijn pertinente vragen om het fenomeen van rugzaktoeristen, backpackers, mochileros, routards of hoe je ze ook wil noemen wat nader toe te lichten.

 Je komt ze overal ter wereld tegen en meestal zweren ze bij hun´bijbel´: The Lonely Planet, The Rough Guide, Footprint of een andere reisgids. Het zijn doorgaans jongeren die na hun studies meestal voor een langere periode (enkele maanden of zelfs een jaar) de wijde wereld in trekken met hun rugzak (backpack, mochila). Ze reizen meestal met een beperkt budget, gebuiken zoveel mogelijk openbaar vervoer (bus, trein, boot of autostop) en verblijven doorgaans in jeugdherbergen of (goedkopere) hostals.

 Ik reis al 30 jaar en merk tijdens deze wereldreis toch dat de tijden veranderd zijn en er een zekere modernisering of evolutie in het backpackersmilieu heeft plaatsgevonden.

 Ten eerste zijn het niet langer enkel jongeren die de wijde wereld in trekken maar ook ietwat oudere rakkers (ik ben er zo eentje) die op zoek gaan naar avontuur. Wat drijft hen ? Misschien een midlifecrisis,´t oud zot of een queeste naar zichzelf of iets anders ? Wie zal het zeggen ?

 Ten tweede: de huidige rugzaktoeristen zijn niet meer de langharige en baardige hippies van de sixties. De geitenwollensokkenperiode is duidelijk achter de rug. Vaak zijn het hip geklede twintigers (en ouder) die niet meer buiten komen zonder hun laptop (nu is de Net-pc een hype) en gsm om met vrienden en familie 24/24 uur te kunnen bellen, mailen, chatten, skypen, twitteren en wat nog allemaal. Het Internet heeft ongetwijfeld het reizen in een andere dimensie gebracht en de mogelijkheden zijn nu onuitputtelijk. Tegenwoordig reserveer je online je busticket of slaapplaats. Vroeger ging je op goed geluk af op zoek naar een slaapplaats en als je pech had was alles volzet en moest je verder trekken.

 Ook de budgettten en wensen van de meeste backpackers liggen duidelijk hoger dan 30 jaar geleden en nu ´mag het iets meer zijn´. Vroeger was een slaapzaal of achterkamertje bij manier van spreken al goed genoeg om te overnachten (een douche was soms al een luxe), als het maar goedkoop was.

 Tegenwoordig zijn de meeste hostals en jeugdherbergen van zeer goed niveau en bieden ze allerlei gratis extra´s (het is een concurrentiële markt hoor !): bedlinnen (vroeger ging je op reis met een slaapzak), gratis ontbijt (maar soms wel niet te vreten), gratis internetpc´s en draadloos internet (of wat had je gedacht !), gebruik van dvd´s en gratis filmvoorstellingen, gebruik van gemeenschappelijke keuken, happy hour, feestjes, zwembad, etc.

  Uiteraard bestaan de zogenaamde ´dumps´ (spotgoedkope overnachtingsplaatsen) nog steeds maar ze hebben nog amper gasten. Of misschien enkel die overjarige hippies die ergens zijn blijven plakken.

 Vervolgens zijn er de backpackers zelf. Elk heeft zo zijn eigen reden om te reizen, zijn eigen verhaal, zijn eigen reiservaringen en die contacten maken het juist zo leuk en interessant. Als je alleen in een hotelkamer logeert mis je al die interessante zaken en verhalen (behalve het gesnurk en nachtlawaai misschien). Je ontmoet veel interessante reizigers (ik noem dit geen toeristen) van alle leeftijden en sociale klasse. Je wisselt straffe reisverhalen uit, je geeft elkaar nuttig tips, maakt samen eten klaar, bouwt een feestje, soms reis je samen wat verder en af en toe smeden er zich blijvende vriendschappen. En die ontmoetingen blijven je bij.

 Ik heb honderden reizigers ontmoet maar ook enkele zeer toffe, interessante, opmerkelijke mensen (jong en oud) die op hun manier deel uitmaken van - en in zekere zin hebben bijgedragen tot - de onvergetelijke ervaring die deze wereldreis voor mij is geworden. En ik vergeet er waarschijnlijk nog een aantal te vermelden. 

 Ik denk aan mijn goede vriend Frank met wie ik de Transmongolië-expres heb 'gedaan'; Kirstin & Morten uit Noorwegen en Claire & Hewie uit Ierland die samen met mij door China reisden; Tuur en Tukta die op hetzelfde ogenblik als ik in Chiang Mai/Thailand op vakantie waren; de leuke bende medestudenten (en uitgaansvrienden) aan de massageschool in Chiang Mai/Thailand; mijn partner en soulmate Anne met wie ik door Nieuw Zeeland sjeesde met de campervan; de Amerikaanse professionele muzikant Eric (die nog met Madonna en Diana Ross op tournee is geweest) waarmee ik een paar dagen een kamer deelde in Los Angeles; mijn leraars en leraressen Spaans in Nicaragua, Guatemala en Mexico; mijn supervriendelijke gastgezinnen in Nicaragua en Guatemala; de Franse jazzmuzikant Matthieu waarmee ik een aantal dagen in de buurt van Estellí/Nicaragua heb rondgetrokken; de leuke Duitse Brigitte die ik meerdere keren in Guatemala ben tegengekomen; de Iers-Amerikaanse airhostess Jacqui die ook een cursus Spaans volgde in Antigua/Guatemala; mijn goede Guatemalteekse vriend Alfonso (touroperator waarmee Hoboreizen samenwerkt) en zijn echtgenote Diana die ik na 5 jaar terug ontmoet in Copán/Honduras; de knotsgekke bende straatmuzikanten die in dezelfde hostal in San Cristobal/Mexico logeerden; de toffe Duitse studente Laura die ik meerdere keren ben tegengekomen in Mexico; de Schotse Sam en de Chinees Lu die ik in Oaxaca/Mexico heb leren kennen; de doofstomme en grappige Allan uit de USA waarmee ik een paar dagen een kamer deelde in Zacatecas/Mexico en een onvergetelijke 'Margaritanight' heb beleefd.

 En dan is er nog de strafste van allemaal: Carl uit Austin/Texas, 80 jaar oud en al 30 jaar aan het reizen.
Hij heeft 5 kinderen en een hele resem kleinkinderen. We slapen in dezelfde ´dorm´ in San Miguel de Allende/Mexico. De oude maar kranige rakker werd op 50 jarige leeftijd op vervroegd pensioen geplaatst bij AT&T en besloot alles wat hij bezat te verkopen en de wereld te verkennen. Zijn weinige bezittingen zitten in zijn reistas. Sindsdien trekt hij de wereld rond en leeft hij constant in jeudherbergen of hostals. Heel af en toe vestigt hij zich voor een tijdje ergens en baat hij zelf een jeugdherberg uit en als hij de kriebels krijgt trekt hij weer verder.

  Zo zie je maar, er staat dus geen leeftijd op rugzaktoerisme hé.

San Miguel de Allende wordt soms het Mexicaanse Disneyland voor gepensioneerde buitenlanders genoemd.
 
Van de 110.000 inwoners zijn er ongeveer 14.000 permanente buitenlanders (meerderheid Amerikanen en Canadezen). En dat weerspiegelt zich ook in de hogere prijzen; het mooie koloniale stadje is zeker geen budgetbestemming. De vasgoedprijzen swingen de pan uit en sommige (grote) huizen kosten hier 1 á 2 miljoen dollar.
 
Voor het overige is het allemaal wat ´same same but different´: mooie koloniale gebouwen, kerken, interessante musea, ...
 
De gevolgen van de varkensgriep gecombineerd met het laagseizoen en de schrik voor het geweld van de narco´s maken dat er nog steeds weinig buitenlandse toeristen zijn. In mijn hostal slapen we met 2 in een kamer voor 8 en in de andere slaapzalen verblijven 2 meisjes. 4 gasten voor 40 bedden, that´s it !  Ook de hotels en lokale eetgelegenheden zitten op klanten te wachten.
 
De gevolgen van deze crisis(sen) voor de Mexicaanse economie en vooral voor de lokale bevolking zijn desastreus. Het internationaal toerisme brengt normaliter meer dan 1 miljard dollar per maand op en is een van de pijlers van de Mexicaanse economie. Er is echter weinig beterschap in zicht.
 
Volgende en laatste halte in Mexico: Querétaro 
 
 

 

Elke keer opnieuw ben ik verrast door de pracht van vele Mexicaanse steden. Het zijn stuk voor stuk pareltjes.
 
En zo ook Guanajuato (80.000 inwoners). Vele Mexicanen en toeristen beschouwen het als een van de mooiste Mexicaanse steden ... en terecht. Niet alleen de vele koloniale gebouwen maar ook de pastelkleurige huisjes, de groene plazas en de smalle steile steegjes geven de stad een ongelooflijke sfeer. Guanajuato is ook internationaal gekend voor z`n jaarlijks kunstfestival (Festival Cervantino) en grote universiteit met 30.000 studenten.
 
Het is een rijke stad want een van de rijkste zilveraders werd hier ontdekt in 1558 en de locale Valenciana-mijn produceerde gedurende 250 jaar 20% van de wereldvoorraad zilver.
 
Ik bezoek uiteraard een hele resem interessante musea zoals het geboortehuis en museum van Diego Rivera (man van Frieda Kahlo), het iconografisch museum van Don Quijote, het Teatro Juaréz, het museum van de mummies (luguber) en het Alhóndiga de Granaditas (plaats van de eerste grote zege van de rebellen tijdens de onafhankelijkheidsoorlog).
 
Ik verblijf hier ondertussen bijna een week en volg ook nog wat Spaanse les aan de Escuela Mexicana.
 

 

Dag 278 van mijn reis en ik ben in Zacatecas. 

Op aanraden van enkele backpackers trek ik noordelijker dan gepland. En het is zeker de moeite waard; de prachtige koloniale stad ligt op 2450 meter hoogte, heeft een indrukwekkende katedraal en zeer interessante musea. 

De stad werd in 1546 gesticht nadat er rijke zilveraders werden ontdekt en groeide uit tot een van de belangrijkste mijnbouwcentra van het Nieuwe Spanje.
 
Een bezoek aan de zilvermijn mag ik dus zeker niet laten liggen. Het is best interessant en indrukwekkend.
 
In 1914 vond hier een van de meest bloederige en legendarische veldslagen van de Mexicaanse Revolutie plaats, toen Pancho Villa en Pánfilo Natera na een belegering de stad in wisten te nemen. Deze gebeurtenis staat bekend als de inname van Zacatecas (Toma de Zacatecas) en was een beslissend moment in de Mexicaanse Revolutie en voor de val van dictator Victoriano Huerta.

Ik verblijf in de leuke hostal Villa Colonial en ik ben samen met Allan uit de USA de enige buitenlander, de andere gasten zijn allemaal Mexicanen. De uitbaters zorgen voor de nodige sfeer door regelmatig feestjes te organiseren en deze keer is het ´Margaritanight´ gevolgd door een bezoek aan de locale disco (mijn eerste sinds jaren). Het werd alvast weer een memorabele nacht.
 
 

Guadalajara is uiteraad veel meer dan tequila, mariachi en lucha libre (catch).

Het is de 2de stad in Mexico (ongeveer 6 miljoen inwoners, nog ver verwijderd van de 25 miljoen van Mexico stad) en ook bekend als 'de meest Mexicaanse stad van Mexico'.

Elke zondag is een deel van de stad autovrij en ik maak van de gelegenheid gebruik om de stad met de fiets te verkennen (tijdens de week is dit pure zelfmoord).
Op zondag komen alle Mexicaanse families op straat om te wandelen, te fietsen, op restaurant te gaan of naar het voetbal of de 'lucha libre' (catchwedstrijden) te gaan.

Met een goepje van de jeugdherberg gaan we naar een 'lucha libre'. Het heeft weinig met de sport worstelen te maken maar het is eerder een ongelooflijk spectakel/circus, waarbij de meeste catchers belachelijke pakjes en maskers dragen. De uitslag ligt van tevoren vast en het is meestal een strijd tussn de 'good guys' en de 'bad guys'. Het is allemaal zo slecht dat het goed wordt en de Mexicanen zijn er dol op (ook veel kinderen). Het is ongelooflijk populair in Mexico en de USA; er zijn zelfs tv-stations aan gewijd. Bekijk hier een videofragment.

Zondag was het ook de finale van de Mexicaanse voetbalbeker tussen Pachuca en de Pumas van Mexico City. De voetbalgekke Mexicanen gaan volledig uit hun dak als de Pumas voor de 6de keer de landstitel winnen in de laatste minuut. Dezelfde stunt hadden ze ook al uitgehaald in de halve finale tegen Puebla.

Samen met Laura uit Duitsland en Ryan uit de USA bezoek ik het stadje Tequila 50 km buiten Guadalajara. Tequila is vooral bekend vanwege de gelijknamige alcoholische drank. Het woord Tequila komt van het Nahuatl "Tequillan" en betekent "plaats waar hout gehakt wordt" (Nahuatl was ook de taal die gesproken werd door de Tolteken en Azteken). Door de vele agaveplantages, die gebruikt worden om de drank tequila te stoken, heeft de vallei een blauwkleurig uiterlijk. Het agavelandschap en de oude industriële faciliteiten van het stadje Tequila zijn uitgeroepen tot werelderfgoed. Uiteraard wordt er ook geproefd in de stokerij.
Na enige tequilas keren we terug naar Guadalajara waar we het feestje verderzetten tot in de vroege uurtjes.